II Konkurs szopek bożonarodzeniowych

W trakcie obrad Sąd Konkursowy ocenia:
a) tradycyjność
b) architekturę
c) kolorystykę
d) lalki
e) elementy ruchome
f) nowatorstwo
g) dekoracyjność
h) ogólne wrażenie estetyczne.

Im więcej akcji, scen rodzajowych, postaci legendarnych, aktualnych, historycznych wystąpiło w szopce, tym lepiej. Najwyżej cenione były figurki postaci wykonane specjalnie przez autora jednorazowo, własnoręcznie do danej szopki. W trakcie obrad Sąd Konkursowy głównie oceniał architekturę szopki (proporcje budowli), formę dekoracji, kolorystykę, postacie, kontynuowanie tradycji, ale także nowatorstwo, czyli nowe pomysły wyrażające się tak w architekturze budowli, konstrukcji, dekoracji, jak i scenkach teatralnych. Nagrody dla zwycięzców zostały ufundowane przez wójta gminy i przyznane za 3 pierwsze miejsca w każdej kategorii.

Oto lista nagrodzonych osób:

Kategoria dzieci przedszkolne:
I miejsce- Jakub Chmielek Przedszkole samorządowe w Igołomi
II miejsce Natalia Jazgar Przedszkole Samorządowe w Igołomi
III miejsce Iza Kozak ,,0" Szkoła podstawowa w Wawrzeńczycach III miejsce Ola Jordan Przedszkole Samorządowe Wawrzeńczyce

Kategoria uczniowie klas I-III

I miejsce- Jakub Sieja, Michał Sobos - Szkoła Podstawowa Igołomia
II miejsce- Damian Wójcik - Szkoła Podstawowa Wawrzeńczyce
III miejsce - Dominika Jagła, Hill Patrycja, Migas Izabella, Skóra Daria - Szkoła Podstawowa Dobranowice
Wyróżnienie w tej kategorii wiekowej otrzymują:
Krzysztof Kuska - Szkoła Podstawowa Wawrzeńczyce, Klasa III ze Szkoły Podstawowej w Igołomi za pracę zbiorową wykonaną z wychowawczynią p. Jolantą Stabrawą

Kategoria uczniowie klas IV-VI

I miejsce Ilona Fularska - Szkoła Podstawowa Wawrzeńczyce
II miejsce praca zbiorowa ze Szkoły Podstawowej w Pobiedniku
III miejsce Karolina, Weronika Wilk - Szkoła Podstawowa w Igołomi

Kategoria młodzież gimnazjalna

I miejsce Magdalena Wojnarowska - Gimnazjum w Wawrzeńczycach
II miejsce - Paulina Kutek - Gimnazjum w Wawrzeńczycach
III miejsce - Karolina Bulińska - Gimnazjum w Igołomi

Do Polski zwyczaj ustawiania w kościele figurek wyobrażających scenę narodzenia Dzieciątka Jezus dotarł w XIII wieku. Najstarsze zachowane w Polsce figury jasełkowe Maryi, Dzieciątka i Józefa pochodzą z 1370 roku. Zostały ufundowane przez księżną Elżbietę Węgierską, siostrę Kazimierza Wielkiego i stanowią najstarszy zabytek tego rodzaju na świecie. Obecnie znajdują się w kościele św. Andrzeja w Krakowie. Szopki najpierw przygotowywali tylko zakonnicy, potem coraz częściej włączały się osoby świeckie. Ustawiano betlejemską stajenkę z rzeźbionymi z drzewa figurami Świętej Rodziny, aniołów i pasterzy. Od święta Trzech Króli dostawiano figurki mędrców niosących w darze mirrę, kadzidło i złoto. W ciągu wieków orszak postaci się rozrastał. Motywy narodowe weszły do szopki na stałe od czasów Jana III Sobieskiego. Jedna z najwspanialszych szopek powstała w 1948 roku w kościele o.o. Kapucynów w Warszawie. W ruchomej inscenizacji bierze udział około 50 postaci. Mają one od połowy do jednego metra wysokości. W sanktuarium w Wambierzycach podziwiać można szopkę powstałą w XIX wieku. Składa się aż z 800 figurek, z tego 300 jest ruchomych.

Szopki w sanktuarium na Jasnej Górze budowano kiedyś w bazylice oraz w przyległych kaplicach. W 1994 roku szopka po raz pierwszy wybudowana została w Wieczerniku. Obok tradycyjnych figur znalazły się żywe zwierzęta: osiołek, kózki, owieczki, króliki, gołębie. Na dobre prace przy jasnogórskiej szopce ruszają w listopadzie. Pracuje przy niej ekipa dekoratorów, stolarzy i elektryków. Poza szopką budowane są także paśniki dla zwierząt, studnia, karmniki dla ptaków, gołębnik. Do budowy całości używa się kilku ciężarówek desek i żerdzi, kilogramy gwoździ, itp.

Idąc śladem Świętego Franciszka od wieków najpiękniejsze szopki pieczołowicie przygotowują jednak do dziś franciszkanie. Tak jest też do dzisiaj w Polsce. Największą w Europie (18 metrów wysokości, 13 szerokości i 10 metrów w głąb prezbiterium) budują, co roku franciszkanie z prowincji katowickiej w bazylice w Panewnikach. Okazałe szopki powstają u bernardynów w Leżajsku, Krakowie, Tarnowie i Kalwarii Zebrzydowskiej.

Przez długi czas, sceny narodzin znajdowały się jedynie w murach kościelnych. Z czasem wierni zapragnęliby szopki znalazły się również w ich domach. Zaczęto tworzyć coraz to mniejsze figurki. Prosta szopka świętego Franciszka przekształciła się w coś bardziej okazałego i pełnego przepychu. Najlepsi rzeźbiarze, architekci i złotnicy tworzyli wielkie makiety miasta na wzgórzu, rosła liczba postaci. Tworzono figurki okolicznych wieśniaków, ubranych w stroje lokalne, nie z Betlejem. Przedstawiano scenki współczesne twórcom. Byli, więc garncarze, tkacze, pasterze pilnujący trzody, starcy i dzieci. Oczywiście w centrum każdej szopki była Święta Rodzina. Dzisiaj szopki tworzone są prawie we wszystkich krajach europejskich.

Najsłynniejsze i najbardziej oryginalne są do czasów obecnych szopki powstałe w XIX wieku w okolicach Krakowa. Szopki te odznaczają się oryginalnymi elementami architektonicznymi gmachów Krakowa, a najczęściej nawiązują do wież kościoła Mariackiego. W przeciwieństwie do krakowskich szopki opolskie przedstawiały scenę Bożego Narodzenia w ubogiej stajence. W biedniejszych rodzinach wykonywali je dziadkowie lub ojcowie z prostych elementów drewnianych. Bogatsze rodziny zamawiały szopki u miejscowych stolarzy lub rzeźbiarzy.

Organizatorzy serdecznie dziękują wszystkim uczestnikom konkursu za trud włożony w pracę, krzewienie tradycji, oryginalność w tworzeniu ,, małych" dzieł sztuki.