ŚCIEŻKA DYDAKTYCZNA
W ZESPOLE PAŁACOWO-PARKOWYM
W IGOŁOMI

Szlak ścieżki dydaktycznej rozpoczyna się przy drodze krajowej Kraków - Sandomierz i prowadzi w kierunku południowym droga dojazdową do Zespołu Pałacowo- Parkowego. Droga ta długości około 300 m obsadzona jest z obydwóch stron szpalerami kasztanowców, stad też jej nazwa: Aleja Kasztanowa. Tuż za bramą wjazdową do zespołu, niedaleko zabytkowej kuźni usytuowana jest tablica (100cm x75cm) I przystanku ścieżki. Prezentuje informacje dotyczące kuźni oraz wspomnianej alei.

Po przekroczeniu bramy ścieżka dydaktyczna prowadzi wąską asfaltową dróżką zmierzając ku budynkowi klasycystycznego pałacu. Tam też naprzeciw budowli, na trawniku umieszczona jest bliźniacza co do wielkości tablica II przystanku. Zawarte na niej informacje dotyczą historii, architektury oraz wystroju wnętrz pałacu. Tablica zawiera również zdjęcia zabytku w różnych porach roku oraz fotografie wnętrz, w których rozlokował się Instytut Archeologii i Etnologii Polskiej Akademii Nauk w Krakowie. W pałacu znajduje się muzeum archeologiczne, którego podstawowymi eksponatami są znaleziska z pobliskich okolicznych stanowisk archeologicznych.

Przechodząc obok północnej elewacji pałacu, lekko zbaczamy z trasy w kierunku północn-zachodnim by zobaczyc okaz jedynego w parku dębu czerwonego oraz okazałe drzewo orzecha czarnego również "samotnika" w swoim gatunku w populacji drzewostanu parku. Wracajac na sciezkę schodzimy j schodami w dół i tam w cieniu rozłożystego dębu szypułkowego ustawiona jest tablica nr 3 . Zawiera ona ogólne informacje na temat Zespołu Pałacowo-Parkowego, jego ukształtowania, powierzchni, występujących gatunkach drzew, krzewów, roślin zielnych i przedstawicielach fauny spotykanej na terenie parku. Spotykane są tu różnego rodzaju owady - szczególnie motyle (np. objęte ochroną mieniak tęczowiec i mieniak strużnik), pająki, ślimaki, płazy oraz drobne ssaki, np. łasice, wiewiórki i jeże. Ostatnio zauważa się także nietoperze. Stary drzewostan parku oraz pobliskie zarośla wierzby energetycznej sprzyjają obecności wielu gatunków ptaków. Stałymi bywalcami są : dzięcioł zielony, dzięcioł duży, kowalik, pełzacz, sikora, grubodziób, zaganiacz, sójka, pokrzewka kapturka, zięba, rudzik, pierwiosnek i gołąb grzywacz

Stad też ozciąga się wspaniały widok na rozległą polanę, długości około trzystu metrów, wiosną pokrytą kobiercem kwiatów, lekko opadającą ku dziś pozbawionemu wody stawowi zaprojektowanemu w kształcie podkowy. Ścieżka prowadzi teraz początkowo skrajem polany schodząc w dół w kępy drzew, przez które można obserwować roślinność wyschłego stawiska. W czasie większej ilości opadów i wynikłym stąd podniesieniu wód gruntowych obserwuje się intensywny rozwój roślinności terenów podmokłych: kosaćca żółtego, situ sinego, pałki szerokolistnej i knieci błotnej. Fotografie tych roślin, ich opisy zawiera tablica kolejnego przystanku

Wędrując po parku mijamy po prawej stronie kolonię gawronów liczącą około 200 gniazd. Trasa naszej ścieżki skręca teraz na wschód prowadząc do urokliwego, zwłaszcza wiosną miejsca, ostoi na terenie parku, zawilca gajowego, wonnych fiołków leśnych, niezapominajek i żółtych ziarnopłonów wiosennych. Pośród drzew znajduje się kolejna tablica z informacjami dokumentowanymi fotografiami występujących kwiatów. Wędrując, podchodzimy na skraj rowu melioracyjnego przecinającego park.Po drugiej stronie rowu znajduje się następna osobliwość parku, szpaler drzew grabowych posadzonych wzdłuż południowej jego granicy.

Kolejny raz zmieniamy kierunek, tym razem na pólnocny i
wracamy teraz z powrotem ku pałacowi idąc drugą stroną polany, mijając po drodze tabliczki zamocowane na prętach wysokości 1 metra, z informacjami, oraz zdjęciami dotyczącymi charakterystycznych drzew parku (pokrój korony, liść, owoc). Oprócz gatunku, kryterium wyboru drzewa była jego bliskość wobec trasy szlaku, by nie dopuścić do dewastacji środowiska przez zwiedzających.